UK vaart sinds BRexit nog meer eigen koers voor drones

(09/05/2025) Sinds het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de EU is ook de regelgeving rond drones (UAS – Unmanned Aircraft Systems) op een eigen pad beland. In het recente consultatiedocument CAP 3105, presenteert de Civil Aviation Authority (CAA) haar visie op een toekomstbestendig, vereenvoudigd en vooral onafhankelijk UAS-regelgevingskader.

Twee opvallende elementen daarin zijn de introductie van een eigen Britse classificatiestandaard (UK0, UK1, enz.) en het genuanceerde standpunt rond Remote ID.

Britse droneclassificatie: los van de EU

In de EU wordt gebruikgemaakt van een CE-markering gebaseerd systeem met categorieën zoals C0, C1, C2, enz., die verplicht zijn voor nieuwe drones die in specifieke subcategorieën mogen vliegen. Deze classificaties zijn strikt verbonden aan de Europese regelgeving rond productveiligheid en -ontwerp.

De CAA kiest nu bewust voor een eigen nationale classificatie: UK0, UK1, UK2, enz., die beter afgestemd is op het Britse luchtvaartsysteem. Deze classificaties lijken sterk op hun EU-tegenhangers, maar:

• Ze zijn juridisch losgekoppeld van EU-wetgeving.
• Ze zullen compatibel zijn met het Britse luchtvaartsysteem, en afgestemd op lokale veiligheids- en marktbehoeften.
• EU-gemarkeerde drones (C0/C1) kunnen via een overgangsregeling nog tijdelijk worden gebruikt, maar toekomstige toelatingen zullen afhangen van UK-classificatiecertificering.

Voor wie dus regelmatig tripjes naar Engeland maakt om met de drone te vliegen, wordt de situatie in de toekomst dus mogelijk iets ingewikkelder.

Ook gaan stemmen op om iéderéén een “Flyer ID” te laten behalen, het Engelse (bijna-)equivalent van ons A1/A3-brevet. Dit is an sich een goed iets, zo zou elke dronepiloot meer op de hoogte zijn van wat mag/niet mag met zijn favoriete hobbytool.

Remote ID: een voorzichtige benadering

In tegenstelling tot sommige landen (zoals de VS), waar Remote Identification (het digitaal herkenbaar maken van een drone in vlucht) al verplicht is gesteld, neemt de CAA een voorzichtige, evidence-based houding aan.

Hun standpunt in CAP 3105, het recentste voorstel, is als volgt:

• Remote ID is nuttig, vooral voor handhaving en risicobeheer, maar er is nog onvoldoende bewijs dat een verplichte invoering op dit moment proportioneel en effectief is voor de gehele markt.
• De CAA onderzoekt technologische en privacy-aspecten van Remote ID in samenwerking met industriepartijen.
• Er wordt gestreefd naar een oplossing die praktisch, kostenefficiënt en juridisch houdbaar is voor de Britse markt.
• Verplichting van Remote ID op korte termijn lijkt onwaarschijnlijk, behalve in specifieke toepassingen (bijvoorbeeld in gecontroleerd luchtruim of BVLOS-operaties).

(!) Toch horen we van Engelse YouTubers dat een remote id-verplichting in het Verenigd Koninkrijk er toch mogelijk alsnog zou doorkomen, voor alle drones zwaarder dan 100 gram. Of dit een feit wordt of niet, en in hoeverre dit bevestigd kan worden, hebben we voorlopig het raden naar.